11.8.09

clown

Soms wil ik mijn thee uitdrinken en zeggen:
"Ik stop ermee. Ik word clown."
Maar het moeilijkste
aan clown worden,
zo heb ik na al die jaren theedrinken geleerd,
is beginnen. Het circus, het publiek, de schmink,
het licht, de truukjes, neus en schoenen,
daar ligt het niet aan, dat groeit er wel aan
met de jaren.
Maar je moment kiezen, of beter,
het moment dat jou kiest
en dan weten dat het zover is
het herkennen als je in de spiegel kijkt
of beter,
als je een spiegel voorgehouden wordt
net op het moment
dat je woedend je kop
door de kamer hebt gekeild
nadat je wat thee gemorst had
op je kraaknette pak
en je vrouw je aankijkt met een blik van
"Ben je nu helemaal gek geworden?"
je het niet zeker weet of je nu
moet huilen of lachen.

Dan.
Dat is het moeilijkste.

9.8.09

circus. zomaar

Poëzie is het doen

omdat je weet
dat het straks misschien niet meer kan. Gewoon,
zomaar.
Zoals de acrobaat nog iedere avond zijn vrouw
boven zijn hoofd tilt, na meer dan vijftig jaar
en één dag. En morgen misschien twee.
Of zoals de clown die met grootse schoenen
de kleinste kruimel uitdaagt
om hem te doen struikelen
om dan in stijl te vallen
en hoogmoed en noodlot vakkundig te herleiden
tot een detail
waar je met de glimlach aan voorbij gaat.
Misschien is dat ook het mooie aan mislukken,
dat het zo ook kan.
En wanneer het dan gebeurt,
dan is het maar dat. Gewoon gedaan,
zomaar. Leven is het doen
in stijl omdat je weet dat het straks misschien
niet meer kan. Gewoon.