30.10.07

nieuwjaar (er vroeg bij zijn is de boodschap)

nieuwjaar
en ze weten niet wat ze voor elkaar
‘tja wat moet ik nou voor jou?’
‘en wat moet ik nou voor jou dit jaar?’
‘gewoon is ook maar zo gewoon’
‘en ongewoon is ook weer zo raar’
daarom houden ze deze keer eenvoudigweg
wat ze al hebben
zo van en aan elkaar.

29.10.07

hoe het met je gaat

‘hoe gaat het met je?’

en je je antwoord
een leven lang in beraad houdt
tot iemand na je dood
een ander
op de begrafenis toefluistert

‘het is mooi geweest’

25.10.07

Fijne muziek

10.10.07

vluchtpuntig

Zonnebloemen gaan niet slapen. Ze staren maar wat voor zich uit
en wachten
tot de maan haar geleende licht gul naar binnen giet
– ik laat het dakraam altijd op een kier –
om een praatje te maken
met de kauwen op de nok van het dak
de nacht en dag even zwaar leunen tegen hen aan
ontwrichting is nergens te bespeuren
ik vertaal mijn repliek van de dag
in het geraas van een voorbijrijdende wagen
voorbijgestreefde motortechniek
geeft de lettergrepen iets mechanisch mee
alsof ze altijd net te traag proberen
te begrijpen wat ze met zich meedragen
hoe dan ook
ze komen aan
en worden als kruimels netjes verdeeld
onder alle aanwezigen
het gebeurt zwijgend
zonder verpinken
zonder omzien
hun blik strak op hun vluchtpunt aan de einder gericht
er is geen loskomen aan
één van hen schraapt nog een laatste keer
zijn keel de rest van de wereld vult, met
gepast respect zijn woorden aan, het
spreken is al lang aan hem
voorbijgegaan, niets hoeft nog gezegd
met de aankondiging heeft alles hier al
ruimschoots voldoende.

De zonnebloemen laten zich krauwen door het
maanlicht, al is het niet van harte. Morgen zullen ze
hun blik weer ten hemel richten, verschroeid en
verblind door de zon, de slinkse minnares die hen ’s
nachts met gekoeld licht probeert te verleiden
tot een eenmalige maanblik. Ach keken ze maar.

De klok slaat middernacht. Nul uur. Een slag die
geruisloos voorbij zou moeten gaan. Ik leg me op mijn
rug in mijn bed, staar naar het plafond en probeer een
glimp op te vangen van mijn einder in een noot waar
aan het einde ooit een tak heeft gezeten als verwijzing
naar een doorgroeimogelijkheid die er maar niet kwam.

Met tegenzin vat ik de slaap aan

madness and imagination

Madness starts when the 'why' is out of place, when you realize that all you have left to make sense of reality is your imagination which is of course - as you know, being a very rational person - very limited. But still, it's all you've got. (Imagine it over.)


Powered by ScribeFire.

1.10.07

Sonates in drievoud: nieuwe cd Frederik Croene


Pianist Frederik Croene heeft zijn nieuwe cd voorgesteld in Gent. Daarop plaatst Croene drie sonates van Mozart, Beethoven en Schumann tegenover elkaar.
Wil je dit sonate-documentaire-concert met je eigen oren horen? Surf dan naar Frederiks website (http://www.frederikcroene.com/) en bestel daar je exemplaar.
Frederik aan het werk zien (en horen) is zeker en vast de moeite. Neem daarom ook een kijkje in zijn agenda (en noteer met stip de concerten bij jou in de buurt).

navelstaarders in de ruimte

[...]As it has turned out, space is actually from Venus. People have hardly travelled anywhere at all—although a scandalous amount of money has been wasted on the conceit that voyaging across the cosmos is humanity's destiny. Instead, what has happened is inward-looking and Venusian in an almost touchy-feely way rather than outwardly directed. Most of the satellites in orbit round Earth look down, rather than up, and the biggest mental change wrought by spaceflight has been not an appreciation of the vastness of the universe, but rather of the smallness, fragility and unity of Earth.
[...]
The lesson of the past 50 years, however, is that the more humanity discovers about space, the rarer and more precious life on Earth seems. For the moment Venusian voyages to understand mankind's home planet are better than Martian ones to understand how to abandon the mother ship.

Uit: The Economist: Spacemen are from Mars

Wanneer is het verstandiger om ergens van weg te lopen? Wanneer is het de moeite om te blijven?