30.11.06

Addendum 2: Hoe noodzakelijk zijn regels voor kritiek op het internet? Seth godin geeft blogles

En nu we toch met lijstjes bezig zijn

Seth Godin geeft 56 bruikbare tips over hoe je meer bezoekers kunt krijgen op je blog.

Ik sla zowat de helft van zijn aanbevelingen in de wind.

http://sethgodin.typepad.com/seths_blog/2006/06/how_to_get_traf.html

seth rules.

Addendum1: Hoe noodzakelijk zijn regels voor kritiek op het internet? De tien geboden en verboden van een kunstcriticus

Anna Tilroe's tien geboden en verboden voor de kunstcriticus, zoals ze ook op de website van het VTI te vinden zijn.

Wat moet

  • goed en scherp kunnen kijken, denken en schrijven
  • helderheid en precisie nastreven
  • autonoom en onbevooroordeeld zijn t.o.v. het stuk / kunstwerk, maar ook t.o.v. het publiek en het medium
  • een persoonlijke visie ontwikkelen
  • een brede culturele, sociale en artistieke belangstelling hebben
  • kennis hebben van het vakgebied en het filosofische en theoretische discours
  • context en achtergrond geven aan het stuk / kunstwerk
  • respect betonen voor makers en betrokkenen
  • beseffen voor welk publiek en welk medium men schrijft
  • tot een oordeel komen, impliciet of expliciet maar altijd beargumenteerd.
Verboden is

  • anderen, ook vakgenoten, napraten
  • ijdel / zelfingenomen zijn
  • incrowd / kunstbonzen proberen te behagen
  • zich revancheren over rug van maker heen
  • zich tot de vakgenoten richten over het hoofd van het lezerspubliek heen
  • schrijven over dingen waar men niets of onvoldoende van af weet
  • jargon, ook in vakbladen
  • ego-tripperij
  • vertellen hoe het had moeten zijn / op de stoel van de maker gaan zitten
  • oordelen zonder argumenteren

Deze lijst is een bijlage bij dit essay over kritiek op het internet.


Hoe noodzakelijk zijn regels voor kritiek op het internet?

Dagelijks spuien wereldwijd honderdduizenden bloggers kritiek op zowat alles wat je maar kunt bedenken. Hoe waardevol is die kritiek? Social Bookmarkers zoals Digg.com zijn ervan overtuigd dat de massa zelf bepaalt welke kritieken waardevol zijn. Olie komt vanzelf bovendrijven. Maar klopt die stelling wel? Is het werkelijk overbodig om bloggers te confronteren met de vraag wat goede kritiek inhoudt?

Per dag zien ongeveer 175 000 weblogs het levenslicht, dat is ongeveer 2 blogs per seconde. In oktober van dit jaar stond de teller al op meer dan 57 miljoen.

Een groot deel van die blogs wordt gevuld met kritieken over de meest uiteenlopende onderwerpen. Het voordeel van een weblog is dat je niet meer aan een medium hoeft te bewijzen dat je een gekwalificeerd criticus bent of een ervaringsspecialist alvorens je aan het bekritiseren kunt slaan.

Iedereen (nou ja, bijna iedereen) heeft met andere woorden de mogelijkheid om een kritiek te uiten die wereldwijd gelezen, gezien of gehoord kan worden. Dat is een ongeziene democratische oefening, me dunkt.

Ik ben de laatste om te beweren dat het alleen de professionals zijn die relevante kritiek kunnen leveren. Daarvoor blog ik zelf al te lang en te graag. Maar wie onderscheid dan nog de goede van de slechte kritieken? En hoe vind je ooit nog relevante kritieken terug in dat gigantische informatiekluwen?

Bij social bookmarking sites zoals digg.com gelooft men sterk in het idee dat de massa volwassen en ontwikkeld genoeg is om kwalitatieve teksten te onderscheiden van rotzooi. Het systeem is bijzonder eenvoudig: plaats een tekst, al dan niet op je eigen site, hang er een paar labels aan en laat mensen stemmen of naar jou linken. Hoe meer stemmen of links, hoe hoger je op de referentielijst komt te staan en hoe groter je autoriteit wordt. Of om het met de woorden van de Digg-ontwerpers te zeggen:

“Digg is a user driven social content website. Ok, so what the heck does that mean? Well, everything on digg is submitted by the digg user community (that would be you). After you submit content, other digg users read your submission and digg what they like best. If your story rocks and receives enough diggs, it is promoted to the front page for the millions of digg visitors to see.” (http://digg.com/about)

Maar komen de beste critici werkelijk bovendrijven? En is het systeem van social bookmarking geen goedkoop excuus om slechte kritieken te schrijven?

Een goede criticus houdt zich aan bepaalde regels. Die komen in de eerste plaats de discussie en de kritiek ten goede komen. Professionele critici worden verondersteld die regels te kennen en ze in acht te nemen. De redacties van traditionele media eisen dit van hun mensen voor ze hen een publiek forum geven. Of dat in de praktijk nog altijd het geval is durf ik te betwijfelen.

In het beste geval hoeft een redactie dat niet te eisen en heeft de criticus zich deze regels zelf eigen gemaakt.

Op het web lijkt dat anders te zijn. Daar hoeft niemand met dat soort regels rekening te houden om de eenvoudige reden dat er niemand is die zegt dat je dat moet doen. Ze worden je als blogger niet aangeleerd en er is niemand die je verplicht om regels in acht te nemen voor je aan het bloggen kunt slaan.

Het is echter vals om te denken dat dit bevrijdend louter werkt. Door een gebrek aan de kritiek op de internetkritiek verzanden heel wat potentieel goede argumenten van professionele en niet-professionele critici in een slappe tekst nog voor eender welke social bookmarker of zoekmachine ze kan oppikken. Wat blijft er dan nog over van je outsidervoordeel (of insidervoordeel voor de ervaringsdeskundigen)?

Waar vind je zo’n regels? Kunstcritica Anna Tilroe geeft een mooie aanzet op de website van het Vlaams Theaterinstituut. (zie ook de volgende post).

Deze tien geboden en verboden zijn geen noodzakelijke voorwaarden om een tekst te publiceren of een commentaar te geven. Je blijft altijd de vrijheid behouden om op [submit query], [send], [post], [reageer!] of ik weet niet wat voor knoppen allemaal te klikken en je boodschap het www op te sturen.

De tien geboden en verboden van Tilroe kunnen wel van pas komen om het publieke debat, want daar draait het om, zo vruchtbaar mogelijk te maken door je argumenten zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen.

Als we toch met z'n allen zo graag willen dat we goede critici worden - elk met onze stijl, elk met onze achtergrond en onze mogelijkheden - en als we willen dat onze opmerkingen gelezen en becommentarieerd worden, dan lijkt het me geen kwaad te kunnen om ons ook op het net af en toe af te vragen wat goede kritiek is, hoe we die kunnen schrijven en of wij die altijd moeten schrijven.

Het is te gemakkelijk om de verantwoordelijkheid af te schuiven op zoekmachines. Zij mogen geen excuus zijn om rotslechte kritieken te schrijven zonder degelijke argumenten, zonder onderbouwde visie, zonder respect voor je tegenstander of de maker van het product dat je bekritiseert.

Regels zoals die van Tilroe zijn geen absolute antwoorden. In het beste geval stemmen ze je blijvend tot nadenken over je visie en je teksten. Alleen op die manier kunnen ze je helpen om je kritiek sterker te maken dan die van eender welke professional.

En laat ze dan nog maar eens proberen om je argumenten te negeren.

Deze tekst kwam tot stand n.a.v. een discussie met Chris van Camp op de Ramblasblog van Klara.

Buffalo Will

Je ligt - witheet van woede - aan de grond genageld - in één stuk geslagen - om
de wonde.

Er was geen ontkomen aan. In het donkerste van de storm zou het licht je vinden.
Wie gaat er ook tijdens een onweer op een heuvel onder een boom staan?

Je bent een rund

een verdronken kalf op het droge, geboren met het water al aan je lippen
die na het zogen van de tepel nog nauwelijks het gras geproefd nu
in een verbaasde grijns gestold je mond een menselijke trek van verstomming geven

je vraagt je af, moet je iets zeggen om iets te betekenen?

Het weiland ligt er wat onwennig bij. Zelfs de ochtendbries
durft het laken nauwelijks op te schudden.

Mensen

te klein om te beseffen, gooien je achterop een truck. Eén van hen moppert:
dat de stroom toeristen snel zal opdrogen, dat we de pers moeten inlichten, dat ze het weten,

hij is dood. Er is niets bijzonders meer aan.

Ze zullen je opzetten, ergens in de giftshop, naast het vorige exemplaar, met van die glazen ogen.
(Geen snapshot zo treffend als dat van vannacht. Je was om in te lijsten.)

Het is zonde, zo’n lam in een bizonvel. En voor wie het wil geloven :
je bent je indianen gevolgd naar hun eeuwige jachtvelden.

Stil nu maar.

In het oosten komt de zon op.
Op een dag wordt alles anders.

Geen haan die ernaar kraait

via: GazzetteXtra

21.11.06

Nieuwe geluidsopnames verhoren Guantanamo

Nieuws op de Amerikaanse radiozender NPR: voor het eerst zijn er audiofragmenten vrijgegeven van de verhoren op Guantanamo.

Je kunt de fragmenten hier beluisteren:
http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=6514923&ft=1&f=1001


Hadj Boudella en Mustafa Ait Idir

Het gaat om fragmenten uit de verhoren van Hadj Boudella en Mustafa Ait Idir. De opnames zijn gemaakt door het Amerikaanse leger en dateren van de herfst van 2004. Uit de ondervraging moest blijken of Boudella, Ait Idir en vier andere gevangenen nog steeds beschouwd moesten worden als "enemy combatant". Advocaten van de beklaagden wisten beslag te leggen op de tapes door zich te beroepen op de Freedom of Information Act.

Oppakken en wegwezen
De twee Algerijnen Boudella en Ait Idir woonden al 10 jaar in Joegoslavië toen ze kort na de aanslagen van 11 september voor het eerst werden gearesteerd, samen met nog vier andere mannen. De zes werden ervan verdacht een aanslag te hebben voorbereid tegen de Amerikaanse en Britse ambassades in Sarajevo. Een Bosnische rechter sprak hen echter vrij bij gebrek aan bewijzen.

Daarop werden de mannen prompt van de straat geplukt door Amerikaanse en Bosnische troepen en zonder boe of ba op een vliegtuig gezet naar Guantanamo Bay in Cuba. Het zou exact drie jaar duren vooraleer de mannen te horen kregen wat hen precies ten laste werd gelegd.

Schamele bewijslast
De bewijzen tegen Boudella en co zijn na meer dan vier jaar opsluiting nog altijd bijzonder dun. Het is voor de beklaagden ook erg moeilijk om zich te verdedigen tegen de zogenaamd harde bewijzen waarover leger en inlichtingendiensten zouden beschikken. Vaak gaat het om zogezegd geheime informatie waar de beklaagden weinig of geen details over krijgen, wat het moeilijk maakt om de argumenten van de aanklagers tegen te spreken.

Op de tapes is te horen hoe de beklaagden aanwijzingen geven aan hun ondervragers waar die getuigen kunnen vinden die hun onschuld kunnen bewijzen. Advocaten noch beklaagden weten wat het leger en de inlichtingendiensten met deze informatie aanvangen. "Mustafa, you shall be notified of the tribunal decision upon completion of the review of these proceedings by the convening authority in Washington, D.C.," is alles wat Air Idir te horen krijgt aan het einde van zijn ondervraging.

Vijf jaar weg van de wereld, zomaar
Ondertussen zijn we twee jaar verder. Ait Idir en Boudella blijven volgens de Amerikaanse overheid "enemy combatants", maar beide heren zijn tot op heden nog altijd niet in staat beschuldiging gesteld. In januari zullen beide heren precies vijf jaar opgesloten zitten in Guantanamo Bay.

De Tipton Three
Het verhaal van Ait Idir en Boudella komt overeen met dat van de Tipton Three, drie Britse moslimjongens, afkomstig uit de buurt van Tipton. De drie waren tijdens de invasie van de Amerikanen in Afganistan op bezoek in Pakistan. Eén van de jongemannen zou er gaan trouwen. De drie besloten een trip te maken naar het buurland om met hun eigen ogen te zien wat er allemaal gaande is. Wat begon als een jongensachtig avontuur, draait uit op een nachtmerrie.

Net wanneer ze terug naar Pakistan proberen te vluchten geraken ze verzeild tussen de Talibanstrijders. Niet veel later worden ze gevangen genomen door de Noordelijke Alliantie hen uiteindelijk zullen overleveren aan de Amerikaanse en Britse strijdkrachten. Tot hun afschuw behandelen die laatste hen niet als landgenoten, maar als hun grootste vijanden. Na een paar weken als honden behandeld te zijn, krijgen ze een zak over hun hoofd en worden ze zonder enige uitleg overgevlogen naar het beruchte kamp X-Ray op Guantanamo Bay. (foto's BBC)

De drie zullen uiteindelijk twee jaar opgesloten blijven. Ondertussen worden ze gemarteld en beschuldigd van terrorisme en sympathie voor Ossama Bin Laden. Ze zijn zogezegd formeel herkend tijdens een bijeenkomst in Pakistan waar ook Ossama Bin Laden de menigte heeft toegesproken. Uiteindelijk blijkt toch dat de jongens wel degelijk in Groot-Britannië waren op het moment van de feiten. Ze krijgen te horen dat alles berust op een misverstand. De Tipton Three mogen naar huis. Geen excuses, geen verdere uitleg.

Road to Guantanamo


Trailer: The Road to Guantanamo

Je kunt de volledige film ondertussen bekijken op YouTube (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8).
Het lijkt me sterk dat dit legaal zou zijn. De DVD is wel al te huur. De release voor verkoop is gepland voor 7 december. Wil je hem al op voorhand bestellen, dan kan je dat
hier.

Het verhaal van de Tipton Three is meesterlijk verfilmd door Michael Winterbottom in zijn docudrama "The Road To Guantanamo". De film verscheen in de lente van dit jaar en heeft sindsdien al voor flink wat beroering gezorgd vanwege de openlijke kritiek op de Amerikaanse en Britse strijd tegen het moslimterrorisme. In maart werd de prent bekroond met een Zilveren Beer op het filmfestival van Berlijn.

Sensatie of inzicht
Ik de film pas onlangs gezien. Hij heeft me enorm aangegrepen. Achteraf voelde ik me misbruikt en bedrogen, ook al wist ik dat Bush en co gelogen hadden, ook al wist ik dat er gruwelijke dingen gebeurden op Guantanamo. Winterbottom is er echter in geslaagd om die gevangenen een gezicht te geven en om de stompzinnigheid en het gebrek aan inlevingsvermogen van het Amerikaanse leger pijnlijk precies in beeld te brengen.

Geschrokken van mijn eigen reactie begon ik me af te vragen of ik mijn verontwaardiging wel oprecht was. Was ze niet meer het resultaat van enkele filmische ingrepen? Wist ik al niet langer wat er gaande was in Guantanamo Bay? Had ik nu werkelijk een docudrama nodig om zo aangegrepen te worden door de feiten die zich daar hebben afgespeeld? En kan ik wel afgaan op die film om een oordeel te vellen over Guantanamo Bay? Zou ik, ook zonder de film, tot zo'n oordeel hebben kunnen komen?

Nu ik de NPR-fragmenten gehoord heb, weet ik zeker van wel. Ik weet ook dat de film van Winterbottom me oprecht heeft aangegrepen. De film van Winterbottom vertelt - zo bewijzen de fragmenten - een waarheid als een koe. De fictionele toevoegingen en de technische middelen die Winterbottom gebruikt om 'zijn' verhaal te vertellen, staan altijd ten dienste van dat verhaal. Ze verhelderen het, creëren een ruimte waarin het kan weerklinken, waarin je als kijker oog in oog komt te staan met die monsterachtige aberratie die Guantanamo Bay is.

Adorno en de monsterlijke machinaties van de rede
En toch moet ik weer denken aan Adorno en zijn instrumentalisering van de rede. "Road to Guantanamo" laat goed zien hoe angst de perfect geoliede geweldmachine overneemt die het Amerikaanse leger en de Amerikaanse inlichtingendiensten zijn. Het gruwelijke is dat nagenoeg alle schakels in die machine denken te weten wat ze aan het doen zijn. Ze kunnen het beredeneren binnen de context van de machine, binnen het kader van de strijd tegen terrorisme. Voor heel wat Amerikaanse soldaten - kijk naar de getuigenissen van de folteraars in Abu Graib - zijn hun handelingen en opvattingen in de eerste plaats logisch. Ze doen wat de rest doet en ze doen het in functie van de natie en de democratie.
"The only thing I know for certain is that these are bad people, and we look forward to working closely with the Blair government to deal with the issue."
(George W. Bush)

In werkelijkheid ligt de zaak net even anders. Want het is geen heldere redenering die de geweldreflex van de Amerikaanse samenleving stuurt, maar een primaire emotie en die is niet zomaar onder controle te krijgen. Alleen zo kun je verklaren dat de Amerikaanse samenleving in staat is om in naam van de democratie concentratiekampen te creëren, kampen die het ultieme symbool van de bescherming van de vrijheid zouden moeten zijn. En zeg niet dat de Amerikaanse intelligentia niet weet wat er in WO II gebeurd is bij de jodenvervolging. Desondanks zullen weer heel wat van de schakels, de gewone mensen die gewoon hun werk doen in dit wrede verhaal net als toen schouderophalend moeten zeggen: "I didn't know." Ich habe es nicht gewust. En het ergste is dat velen onder hen nog gelijk hebben ook.

17.11.06

Architecturaal dichten in Oscar Niemeyerstijl

123
deel 1 - deel 2 - deel 3
(naaldoog.gaatje in "utopia")
(c) angela detanico, rafael lain / arne schoenvuur


De afbeelding hierboven is het gedicht "naaldoog.gaatje" verbeeld in Utopia, een nieuwe digitale typeface van de Braziliaanse ontwerpers Angelo Detanico en Rafael Lain. Klik op deel 1 - deel 2 - deel 3 om het gedicht op ware grootte te zien.

Op hun website http://www.detanicolain.com/ omschrijven ze hun lettertype als volgt:

"digital typeface that portrays the mixture between the modernist architecture of Oscar Niemeyer and informal occupation of the urban space that shapes major Brazilian cities"



Dankzij dit lettertype kun je je teksten herscheppen in een Oscar Niemeyerachtig landschap. Had jij ook ambitie als architect? Schrijven maar!

Via: BLDGBLOG

14.11.06

vliegende varkentjes


Gewoonlijk betekent "when pigs fly" nooit of te nimmer. Maar in Californië hebben ze sinds kort last van vliegende bevroren varkens.

Kijk zelf maar.

via: neatorama

Cut the Crap (de versneden versie)

Voor E., de allerfijnste Amsterdamse boekendame.

Je staat op, loopt naar je boekenkast,
schuift een paar klassiekers opzij.

Mooie, gave ruggen, statig gestrekt. Anarchie
in het keurslijf van een boekenkast.

De veelgelezen exemplaren heb je weggegooid. Zonde
van de aantekeningen.

Je hand reikt in het schemerduister
en haalt een vergeeld exemplaar tevoorschijn.
Het is een western met evenveel stof tussen de bladzijden
als tussen de kleren van je held
na afloop van zijn levensgevaarlijke tocht door de canyons.

Je ruikt
de weeë geur van ontluchte spanning.
Het papier versterft nog eerder dan dat je held zijn laatste adem
uitblaast.

Een schittering. Even ben je verblind door de avondzon.

Haar bladen blikkeren.
Ze staat op scherp.
Geluidloos schuift ze haar benen over elkaar, dicht
en weer open, dicht, open, dicht, open

Je hebt geen idee hoe dit gaat eindigen.
Ze vinden elkaar, nagenoeg
in het midden van het verhaal. Nu
gaat het gebeuren.

Je leest snel nog enkele zinnen. Er waait wat zand op
in je hoofd, maar nergens
bespeur je de paarden, nergens
weergalmen de pistoolschoten, het oewaoewataaltje van de roodhuiden,
alles is geel, bespokt met suffig zwarte letters,
een font met holsters dat zich vastrijdt
in de flanken van een halfvermolmd paard.

Probeer daar nog eens iets van te maken.
Schrijlings zet ze zich over de pagina.
Hij biedt nauwelijks weerstand.

Het verhaal valt in honderd spiegelende blikken uit
een. Een caleidoscoop van letters, een kristal
van verhaalstof geslepen glas dat zich naar buiten plooit.

Ogen komen lezers komen herinneringen tekort.

Klaar.

Een laatste klik,
de terugslag van de knop,
teruggespoeld, ter plaatse rust.

Stof en as
tot wederkeren geblazen. Eén held
staat nog overeind. Hij kijkt je doordringend aan.

Je mist het kijkgat, je mist de doos,
de natuurlijke biotoop van een kartonnen wereld.
Je trekt een foto, schept een raam, je hebt een verhaal.

Je voelt je betrapt.

Wat je denkt, je hebt leven nodig. Adem.
En toch.

Je bent er als de dood voor om te blazen.

(c) Thomas Allen, Bookend, 2004


Meer over Allen hier, hier en hier

13.11.06

Cut the crap (aka boekje open boekje toe)

Voor E. Die kleine lieve boekenmeid in Amsterdam. Gelukkige verjaardag. Maar er een boekmooi jaar van.

Je staat op, loopt naar je boekenkast, schuift een paar klassiekers opzij. Mooie, gave ruggen, statig gestrekt. Anarchie in het keurslijf van een boekenkast. De veelgelezen exemplaren heb je weggegooid. Zonde van de aantekeningen.

Je hand reikt in het schemerduister en haalt een vergeeld exemplaar tevoorschijn. Het is een western met evenveel stof tussen de bladzijden als tussen de kleren van je held na zijn levensgevaarlijke tocht door de canyons. Je ruikt de weeë geur van ontluchte spanning. Het papier versterft nog eerder dan dat je held zijn laatste adem uitblaast.

Een schittering. Even ben je verblind door de avondzon.

Haar bladen blikkeren. Ze staat op scherp. Geluidloos schuift ze haar benen over elkaar, dicht en weer open, dicht, open, dicht, open. Je hebt geen idee hoe dit gaat eindigen.

Ze vinden elkaar, nagenoeg in het midden van het verhaal. Nu gaat het gebeuren.

Je leest snel nog enkele zinnen. Er waait wat zand op in je hoofd, maar nergens bespeur je de paarden, nergens weergalmen de pistoolschoten, het oewaoewataaltje van de roodhuiden, alles is geel, bespokt met suffig zwarte letters, een font met holsters dat zich vastrijdt in de flanken van een halfvermolmd paard. Probeer daar nog eens iets van te maken.

Schrijlings zet ze zich over de pagina. Hij biedt nauwelijks weerstand.

Het verhaal valt in honderd spiegelende blikken uiteen. Een kaleidoscoop van letters, een kristal van verhaalstof geslepen glas dat zich naar buiten plooit. Ogen komen lezers komen herinneringen tekort.

Klaar.

Een laatste klik, de terugslag van de knop, teruggespoeld, ter plaatse rust. Stof en as tot wederkeren geblazen. Eén held staat nog overeind. Hij kijkt je doordringend aan.

Je mist het kijkgat, je mist de doos, de natuurlijke biotoop van een kartonnen wereld. Je trekt een foto, schept een raam, je hebt een verhaal. Je voelt je betrapt.

Wat je denkt, je hebt leven nodig. Adem. En toch.

Je bent er als de dood voor om te blazen.

(c) Thomas Allen, Bookend, 2004


Meer over Allen hier, hier en hier

Andere fijne boekversnijders zijn Su Blackwell en Abelardo Morell. Die laatste heeft een erg verfijnde cutup versie gemaakt van Alice in Wonderland.

(c) Abelardo Morell, Down the Rabbit-Hole, 1998

destructiemarketing ook voor dichters?

Alles moet eraan geloven, behalve het product zelf. Dat is de essentie van wat je noemt "destructiemarketing", aka survival of the toughest.

Herinner jij je nog de post over het blenderfilmpje en thuisterrorisme? Dat filmpje is afkomstig van deze website http://www.willitblend.com/. Met de doldwaze experimenten van hun keukenversie van Dr. Victor Frankenstein wil blenderproducent Blendtec aantonen hoe sterk hun toestellen wel zijn. V for victor?

Ik vermoed dat we stilaan van een trend kunnen spreken, want ook Nike vernielt er ondertussen lustig op los met hun nieuwe Juice 312 golfballen http://www.nike.com/nikegolf/juiceball/.

Iemand enig idee hoe je zoiets maakt voor poëzie (of proza)?

Voorstel: "Dichter: laat zien welke destructieve invloed jouw gedicht op de omgeving heeft!" Voorstellen kunnen gepost worden op arne.schoenvuur (at) gmail.com.

Tip: zoek tijdig dekking.

PS: voor de liefhebbers, deze jongens kunnen er ook wat van.

10.11.06

retrograde realiteitsspin

Het is rederijkerstalent. Het is knap. Het is één van de Zilveren Leeuwen op het jongste festival van Cannes. Het is briljant. Het is wat ik als copywriter ook wil maken.

Category: Public Awareness Messages
Title: TRUTH
Advertiser: RECREAR
Product or Service: POLITICAL MESSAGE
Entrant Company, City: SAVAGLIO\TBWA, Buenos Aires
Country: ARGENTINA
Advertising Agency City: SAVAGLIO\TBWA, Buenos Aires
Country: ARGENTINA
Creative Director: Ernesto Savaglio
Copywriter: Ernesto Savaglio - Alexis Alvarez
Art Director: Pablo Carrera
Agency Producer: Eduardo Suárez
Production Company, City: AWARDS CINE, Buenos Aires
Country: ARGENTINA
Director: Jojó/Bosco
Producer: Fernando Rambo Damiano
Editor: Awards Cine
Music: Fernando Sorín
Account Supervisor: Ricardo Martino/Diego Campos Galante

7.11.06

Domi-(no)-ciel

In Japan - ja pa niet elders - zijn ze ondertussen helemaal wild van domino. Niet dat ze vrolijk zwarte steentjes met witte stipjes aan elkaar leggen (of witte met zwarte stipjes of andere varianten). Het vrolijke volkje van de rijzende zon (en de horizonogen) gaat helemaal plat voor de actie-reactie-variant. Eén steentje valt om en zet een hele reeks andere steentjes in beweging.

Niets aan zou je denken en dat dachten de Japanners ook. Maar wat als je nu eens een domino maakt met allerlei spullen uit je huis, wordt het dan niet VEEEEEEEL leuker?

In Japan davert iedere woning nu op zijn grondvesten. Aardbevingen? Niets van! Na de cd's, de dvd's, de video's, de pizza-dozen, gamedozen, gezelschapsspellen, boeken, platen, placemats en aanverwanten beginnen de Japanners nu ook kasten, boksballen, fitnesstoestellen, surf- en strijkplanken en zelfs gyprokwanden in het parcours te steken. Ik weet niet waar dit gaat eindigen, maar zolang ze de eifeltoren niet gebruiken om het atomium uit elkaar te knikkeren zodat Big Ben in de plas valt en een tsunami het vrijheidsbeeld van haar sokkel zwiept die op haar beurt de empirestatebuilding tegen de vlakte werkt, vind ik het wel kunnen. Wat denk jij?

In Amerika is de rage ondertussen ook al doorgebroken. Fatboy Slim, hij weer, heeft voor zijn nieuwste videoclip zijn huis omgeturnd tot een domiciel (domi-ciel?) dominoparadijs.

De clip is - bij wijze van reclamestunt - opgenomen met verschillende Nokia N93 multimediacomputers. Regisseur Gary Oldman maakte eerder ook al een filmpje met het toestel. Zo'n dominoclip biedt echter gigantisch veel mogelijkheden voor product-placement. Is het je opgevallen hoeveel monopoly-spelen Fatboy Slim in huis heeft (en hoe gaaf die er nog uitzien)?

Vanwaar die interesse voor domino bij de Japanners en de magere jongen met zijn vette beats? Aardbevingen! In Japan zijn ze bijzonder gefrustreerd dat er tegenwoordig niets meer instort of omvalt wanneer de aarde schudt. Waar is zo'n aardbeving anders goed voor? Ik durf er overigens mijn kop op te verwedden dat Slim in San Francisco woont. Ja inderdaad, net boven de befaamde San-Andreasbreuk.

Ondertussen laat ik "You've Come A Long Way" in de cd-speler glijden en jaag het aantal volumestreepjes alvast flink de hoogte in. 01:00:00 play.

"Right here, right now" Shake it baby! Tot we erbij neer-, nee, omvallen.

(via: Contagious)

6.11.06

naaldoog . gaatje

sneeuw op het museumraam . je vinger
neemt je mee

op sleeptouw
langs een eentonig vraaggesprek

het wit staat je tegen het zwart
is wat je binnen hoort

te zien

(adem)

je gaat op een welbepaalde afstand staan
en leest

aan de andere kant

- tegen het raam -

verdwijnt een rug in de wereld
terwijl hij aan jou verschijnt

je wil geen kaartje kopen

ongepast en zonder omweg
eerst naar buiten komen

.

je vinger wijst haar gaatje aan

3.11.06

Martelen doe je toch gewoon thuis?

Het heeft niets met Halloween te maken, maar ik denk dat ik spoken zie.




Bij het zien van deze reclamespot ...




... kon ik me namelijk niet van de indruk ontdoen dat dit een gecodeerde boodschap is om het martelen tot iets huiselijks te maken.

Niemand die weliswaar nog opschrikt wanneer je vertelt dat je een bom kunt maken met wat je in de doorsnee keuken vindt. Google er maar op los. Niemand die zelfs nog opkijkt wanneer dat soort springtuigen afgaat. De kans is trouwens groot dat ik door deze post op één of andere zwarte lijst beland, ook al zit hier geen luchtje aan (althans geen brandluchtje). Terwijl ik dit schrijf, heb ik het gevoel alsof ik naar een spionagesatelliet sta te zwaaien.

Terug naar het blenderspotje. Ik dacht dat een blender diende om eten te vermalen (of flauwe reclamespots te maken), maar wat deze vriendelijke heer hier doet, kun je bezwaarlijk smakelijk noemen (al ligt dat misschien meer aan de heer dan aan wat hij met de blender doet). Dit lijkt meer op een instructiefilmpje voor een selfmade martelofficier of SAW-specialist (I, II, III). Of als promo voor een cadeautje waar je Hannibal Lecter mee kunt plezieren bij zijn volgende verjaardag ("I'm having an old friend for dinner", weet je wel).





Als ik mijn moeder zo met een blender bezig had gezien - wij hadden een keukenrobot, maar dit geheel terzijde - dan had ik me wel twee keer bedacht voor ik haar had tegengesproken. Ik kan me ook best inbeelden hoe je met zo'n ding je vervelende broertje of zusje kunt afschrikken. Misschien heb ik te veel naar films als Mikey of Chucky gekeken en ben ik daarom nogal vatbaar voor dergelijke perfide gedachtengangen.

Maar ik vermoed dat de recente berichtgeving over The Military Commissions Act en de controversiële uitspraken van de Amerikaanse vice-president Dick Cheney er ook voor iets tussenzitten. Horrorsequels zijn overigens zelden angstaanjagender dan het origineel, maar de Military Commissions Act is zonder twijfel een waardige opvolger van de beruchte Patriot Act.

Om the little house on the prairie ('t is eens iets anders dan weltevree) overeind te houden heeft de Amerikaanse staat zichzelf officieel de toestemming gegeven om niet alleen een flinke corrigerende tik uit te delen (zeg maar een economische boycot of een bombardementje hier of daar), maar om opnieuw de regel (vraag maar aan je grootouders) of het bamboestokje uit te halen en stoute kinderen eens stevig over de riem te halen wanneer dat nodig zou blijken. Om de huiselijke vrede te bewaren (tot ver in hun "backyard").






Daarom durf ik er mijn kop op te verwedden dat de neocons achter het blender-spotje zitten. De boodschap is overduidelijk "Even our blenders can destroy everything". Het zit hem in de kleine dingen. Voor je het weet krijg je dit soort rotzooi



en is het hek van de dam, of beter, het deksel van de blender.

Ik weet het, ik weet het, mensen die overal samenzweringen in zien, dat is oud nieuws (wikipedia, lijstje, samenzweringen in het algemeen, artikel in der spiegel, top 10 van 2002, paranoia samenzweringsmagazine). Régina Louf (aka X1) zal het niet graag horen. En het idee dat één of andere staatsgevaarlijke organisatie (soms de staat zelf) het leven van jan modaal (of mieke modalita) infiltreert is al jaren een geliefkoosd thema van filmmakers (PI, Arlington Road, The insider, en nog veel meer van dattum en minder anglo-saksisch dan dattum) en andere kunstenaars en entertainers. Voeg daar aan toe dat reclame altijd al een zweem van propaganda heeft gehad





(anti-semitisch propagandafilmpje WO II)

en je weet meteen waarom het zo gemakkelijk is om het "foute" blender-filmpje nog wat "fouter" te interpreteren.





(reclamefilmpje Radio Donna)

Het fundamentalisme van de democratie neemt steeds vreemdere, en vooral wrede vormen aan. Je kunt het voorlopig nog zo gek niet bedenken als het blender-filmpje, maar de waarheid heeft er al vaker vreemder uitgezien dan de fantasie. Dat merk ik iedere ochtend weer als ik in de spiegel kijk.

Truth is stranger than fiction, but it is because Fiction is obliged to stick to possibilities; Truth isn't. (Mark Twain)






(Bad Religion, Stranger than fiction)