12.2.14

Poëzie is wat je intussen doet.
Omdat het kan.
En omdat het anders zonder moet.
Een beetje zoals leven ook zomaar is
en toch niet om het even.

10.5.13

Hoe zou het zijn? Jouw handje dat verdwijnt in het mijne.
En die stapjes, op precies dezelfde weg. Ik wijs naar een gebouw:
Daar heeft opa nog gewerkt toen papa klein was.

En terwijl ik het zeg is het alweer herschreven. Het is nooit
Nog eens gisteren in mijn hoofd. En er komt een dag
Dat ik dat zal weten en dat jij erbij zal zijn
En dat ook jij je zult afvragen: Hoe zou het zijn?

Zonder dat ik het ooit zal weten.

Blijven schrijven

Soms duurt het even. Niet alleen verstand komt met de jaren. Je leert het wel, dat uit de weg gaan. Je met iets bezig houden dat je ervan weerhoudt om iets onzinnigs te doen. Zoals liefhebben.

Welterusten

Je ruimt de tafel af. Vult een kookpot met aangekoekte kaassaus tot de rand met water.
Om te weken. Je schept wat orde. Gooit droge boterhammen in de vuilnisbak.
Voor de helft opgegeten. Voor de andere helft vergeten.
Je haalt de jas van de keukenstoel en loopt de gang in.
De hanger piept wanneer hij over de stang glijdt. Je hart
Gaat even sneller slaan. Je wil niemand wakker maken, toch?
Terug de keuken in. Daar op het vuur staat nog een pan.
Voor je het licht uit knipt denk je:
Het kon wellicht beter.
Iedere avond ruim je de keuken op.
Zet je de dingen klaar.
Voor wat? Voor wanneer? Voor waar?

3.2.12

soms

Soms kun je over poëzie niets meer zeggen
dan "Dit is een gedicht",
en zelfs daar
wordt aan getwijfeld.